De talent-ontwikkeling van Johan Cruijff

Nee. Dit is geen blog over voetbal, maar over het tekort van talent-ontwikkeling zoals zich dat in teveel organisaties naar mijn mening voordoet: het is oppervlakkig en eenzijdig, omdat de scope alleen op het succes van de korte termijn is gericht.

Als organisaties iemand een talent noemen, dan bedoelen ze meestal dat deze persoon in de uitvoering van het eigen werk opvallend goed werkt aan de realisatie van de doelen van de organisatie. Iemand is een talent vergeleken met anderen in dezelfde of in een vergelijkbare situatie.

Een talentvolle spits bijvoorbeeld is een spits die veel doelpunten maakt. Hij is beter dan andere spitsen in bewegen zonder bal (op het juiste moment op de goede plek) en koelbloedigheid met de bal, zodat hij vaker scoort dan andere spitsen. Om die reden immers stelt de coach hem op?!

De kwaliteiten van deze talentvolle spits laten zich dus onderscheiden in zaken als timing, bewegen over het veld, koelbloedigheid en effectiviteit. Daarin is hij beter dan anderen, omdat hij productiever is. Zijn conditie en techniek zullen aan de professionele basisvoorwaarden voldoen, die zijn voor iedereen gelijk, daarin hoeft een talentvolle spits niet op te vallen.

Dat is in organisaties als het goed is niet anders. Er is een (impliciete of expliciete professionele) opvatting over wat de basis is, wat de kwaliteiten voor een specifieke rol zijn. De talentvolle professionals vallen extra op, omdat ze meer succes hebben dan anderen door de inzet van hun specifieke en opvallende kwaliteiten.

Opvallen door succes is het belangrijkste verschil tussen talentvolle medewerkers en de rest. Talent-ontwikkeling in bedrijven: weten waarom medewerkers succesvol zijn, de leiders hebben een beeld van de specifieke kwaliteiten die talentvolle medewerkers onderscheidend maken.

Op deze manier missen organisaties veel.

Zij kijken alleen naar de oppervlakte, naar dat wat op korte termijn succes oplevert. Ze zien niet de kwaliteiten van de medewerkers die meer tijd nodig hebben om te floreren. Ze zien niet de kwaliteiten van de tegendenkers, de dwarsliggers … voor innovatie. Ze doen te weinig voor ‘de waterdragers’, de medewerkers in het team die loyaal aan de doelen van de organisatie de talenten de gelegenheid geven om uit te blinken.

Talent-ontwikkeling vanuit het perspectief van de organisatie is vooral een kwestie van gelegenheid geven om te oefenen, zodat alle professionals in het team kunnen uitblinken in dat waar ze goed in zijn: de ‘waterdragers’ en de ‘succesvolle spitsen’.

En niet te vergeten de lange termijn. Wie denkt bij het talent van Johan Cruijff immers alleen nog aan iemand die goed is in -met en zonder bal- bewegen over het veld?

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Als jij van werk wilt veranderen…

… wat doe je dan? Wat we meestal doen is onszelf eerst de ruimte geven om enthousiast te worden: je gaat je een beeld vormen van werken op een manier die past bij je idealen. Je geeft jezelf de ruimte om daar een goed scenario bij te bedenken: werk dat je inhoudelijk raakt, bezigheden die inspiratie opleveren, waar je het letterlijk warm van krijgt, collega’s die naar je luisteren omdat je hen aansteekt met je enthousiasme en die jou omgekeerd weten te enthousiasmeren. Ja, zo gaat het eruit zien. Zo moet het worden!

Dat beeldvormen lukt, het scenario is rond, maar dan? Je praat erover: met je partner, je beste vrienden. En… daar zijn de eerste advocaten van de duivel. Hoe goed bedoeld, je merkt dat je de beren op de weg die zij zien, ‘opeens’ ook in beeld hebt. En bij de zoveelste beer raak je wat ontmoedigd over je plannen. Je begint het er minder over te hebben.

Ondertussen gaat je werk door, ben je druk met afspraken en sociale contacten, sporten, huishoudelijkheden en na een tijdje, na de zoveelste beer, ligt je verlangen te versloffen op je spreekwoordelijke plank.

Er is al veel geschreven over dit fenomeen. Marinus Knoope heeft met zijn ‘Creatiespiraal’ bijvoorbeeld erg aan de weg getimmerd rondom het creëren en realiseren van je dromen. Ook op de verschillende sociale media vind je een schat aan bronnen waarin mensen hun eigen weg beschrijven van droom naar daad (en realisatie) en dat zijn dan de zgn. ‘slagers’, de mensen die het lukt.

Jij zit op dat andere punt, dat punt dat de berg nog niet beklommen is, de verandering nog niet gerealiseerd en van niemand ook maar de kleinste garantie dat het ooit gaat lukken… 

Voor tips en trucs, het model van Marinus, de vele ‘reisverslagen’ van je medeveranderaars, daarvoor kun je bij hen terecht op het web of in een echte ontmoeting wellicht.

Waar het mij om gaat is niet dat je daar komt waar je droom nu over gaat. Het is niet dat ultieme resultaat. Wat ik met je wil delen is dat je de berg al over bent, puur en alleen omdat je bijvoorbeeld dit leest, of je op deze site aan het verdiepen bent en tijd vrijmaakt om bezig te zijn met wat er van binnen in je leeft. Die afstemming, dat bewust-worden, dát is de berg. Daar gaat het over. Dat is mijn boodschap.

Het grote verschil tussen gelukkige mensen en niet-gelukkige mensen gaat uiteindelijk over die afstemming met jezelf. Daarin zit de bevrediging die leidt tot het ervaren van geluk omdat je jezelf hebt laten weten: Ik zie JOU! Ik luister naar JOU! Ik ben er voor JOU! Van daaruit heb je vervolgens de energie om te gaan realiseren en te manifesteren. En is de manifestatie daar? Dan ben je alweer bezig met het volgende… toch?

De beren op de weg, die zijn eigenlijk, als je heel eerlijk bent, alleen in beeld wanneer je het contact met jezelf even niet hebt: wanneer je wat een ander zegt tot norm verheft, wanneer je het resultaat belangrijker maakt dan de weg, wanneer je jezelf veroordeelt omdat je nog niet bent waar je had moeten zijn… Maar van wie?

Ik zal de laatste zijn die zegt dat onderweg zijn altijd leuk is. Maar geluk is ook geen constante en bestaat bij de gratie van minder gelukkige momenten of momenten dat je je niet eens bewust bent dat je iets voelt. Onderweg zijn is bewegen, van alles tegenkomen en ervaren, je laten verrijken. Net als op vakantie. Ook dan word je uitgedaagd: lekke band, verregende tent, portemonnaie gerold, enz. enz. En toch blijft vakantie een aantrekkelijk vooruitzicht.

Aandacht voor het proces brengt mooie vaak verrassend mooie resultaten. Aandacht voor de resultaten, brengt lang niet altijd een mooi proces.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

“Luister nou eens naar je gevoel?!”

In de wereld van trainers en coaches is dat vaak te horen: “luister eens (wat vaker) naar je gevoel”. Vaak in reactie op mensen die voornamelijk hun verstand gebruiken. Daarbij de (impliciete) aanname huldigend dat gevoel en verstand elkaars tegenpool zijn.
Als het geen verstand is, dan zal het wel gevoel zijn. En andersom. Mijns inziens zijn verstand en gevoel helemaal niet elkaars tegenpool. Het zijn twee mentale uitingsvormen van de menselijke identiteit.Verstand en gevoel verschillen wezenlijk van elkaar, maar dat is nog wat anders dan dat ze elkaars tegenpool zijn.
Veel mensen denken in dualiteiten. Als iemand (in een groep) zegt: “zwart is goed”! Denkt iemand anders: “waarom is wit fout?” Terwijl de ander wellicht gewoon “zwart is goed” bedoelt als hij dat zegt en helemaal geen pleidooi “tegen wit” bedoelt te starten. Denken in tegenstellingen escaleert, zet de dingen op scherp.
Escaleren is handig in een debat, maar bij persoonlijke ontwikkeling een grote beperking. Een mens is in mijn opvatting een eenheid, een organisch geheel. Gevoel en verstand zijn verschillende aspecten van de menselijke identiteit, die effectief met elkaar samenwerken.

Dat gevoel en verstand effectief kunnen samenwerken, wil ik illustreren:

Angst is een goede raadgever.
Angst maakt alert. Door in de loop van de evolutie (o.a.) effectief angstige situaties te vermijden, kregen we een prominente positie op deze planeet. Dat vermijden van angst zit zo in ons systeem dat we ook in niet-levensbedreigende situaties vaak voor vluchten en vermijden kiezen.
Als iemand bijvoorbeeld vroeger geleerd heeft om bij mensen met gezag niet voor zichzelf op te komen, omdat dat tot straf leidde, kan deze persoon op latere leeftijd nog steeds een conflict-mijdende strategie huldigen bij mensen met gezag. De innerlijke angst voor de mogelijke confrontatie houdt deze persoon ‘in het gareel’.
Angst verdwijnt als iemand er wel in durft te gaan. De angst voor een confrontatie met ‘bepaalde mensen’ verdwijnt bij het confronteren van deze mensen. Angst is dus een goede raadgever, want mensen weten precies wat ze te doen hebben: dat waar ze bang voor zijn.
Bij angst is het vaak lastig om te ontdekken waarvoor iemand bang is. Angst is namelijk vaak gelaagd. Mensen kunnen angstig zijn om de angst onder ogen te zien. In een dergelijk geval is tijd nodig voor therapeutisch onderzoek.

Boosheid is een dubbel misverstand.
Iemand die boos is op een ander, verwijt die ander iets dat haar persoonlijk raakt. “Die ander is de oorzaak van mijn pijn en daar ben ik boos over”. Boosheid is een misverstand tussen aanleiding en oorzaak.
De ander kan aanleiding zijn van de pijn en de boosheid daarover, maar niet de oorzaak, want die ligt in de (boze) persoon zelf: de ervaring van pijn bij het gedrag van de ander jegens iets of iemand. Boosheid is dus ook een misverstand tussen verdriet en woede, de laatste dekt de eerste af.
Veel mensen hebben in hun leven ervaren dat ze op een niet productieve manier met hun verdriet zijn omgegaan door zich te laten meeslepen door hun boosheid. Zij kiezen ervoor die boosheid zoveel mogelijk te verdringen, want dan loopt het niet uit de hand. Een weinig productieve strategie.
Aan de andere kant zijn er ook mensen die niet worden geremd als ze boos zijn, die niet in staat zijn om hun boosheid te kanaliseren. Het hoeft weinig betoog dat ook dit een weinig productieve strategie is om met boosheid om te gaan.
Zoals vaker, ligt hier de waarheid in het midden. Boosheid mag er zijn, maar dient wel gekanaliseerd te worden. Volgens mij werken verstand en gevoel dan het beste met elkaar samen.

Verdriet en blijdschap zijn sociale fenomenen.
Bij verdriet kun je het beste huilen en successen moet je vieren. Bij deze twee emoties is het duidelijk hoe kinderlijk eenvoudig het in theorie is. Dat de praktijk weerbarstiger is, maakte het voorbeeld over boosheid duidelijk: bij verdriet kan iemand toch in boosheid ontvlammen.
Vieren van behaalde successen geeft energie, zin om te werken. In teamverband is dat goed zichtbaar. Teams die weinig tijd nemen om tijdens het werk te vieren, hebben meestal nog iets met elkaar te verhapstukken.
Verdriet en blijdschap zijn sociale fenomenen. Samen rouwen maakt het verdriet makkelijker te dragen. Samen successen vieren geeft energie en zin aan de samenwerking. Organisaties en bedrijven realiseren zich dat als ze rituelen in het leven roepen om te vieren en om te rouwen. Een individu heeft een groep nodig om voluit te kunnen huilen en lachen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

“Wat je zegt, dat ben je zelluf …”

Overdag uitgescholden op weg van school naar huis. En dan had je moeder zo’n wijsheid voor je in petto om je te troosten. Als het weer gebeurd zeg je toch gewoon: “wat je zegt, dat ben je zelf” of “schelden doet geen pijn.” Soms hielp dat. Niet altijd, weet ik nog.

“Wat je zegt, dat ben je zelf”. Een uitspraak waar jaren later nog steeds veel waarheid in blijkt. Zowel bij een positieve als bij een negatieve lading slaat het meeste wat we de ander toedichten dan wel verwijten, immers terug op onszelf.

Die waarheid kunnen we goed gebruiken bij persoonlijke ontwikkeling. We hoeven dan alleen maar vragen om te keren met deze waarheid in ons achterhoofd.

Ik stel me een dialoog over de volgende vragen voor:

> Wie bewonder je? Welke eigenschappen, kwaliteiten, gedragingen e.d. van de ander, vind je de moeite waard om na te streven? Vertel eens waarom!

> Wie verafschuw je? Wat zie je de ander doen waar jij ook goed in bent?

Voor Personal Branding is “wat je zegt, dat ben jezelf” ook een interessant uitgangspunt. De mensen die je bewondert èn diegenen die je verafschuwt zijn interessant onderzoeksmateriaal.

Ze zijn beide interessant, omdat ze elkaars tegenpool zijn. Bewondering is een omkering van afgunst. Iemand die afgunstig is, maakt iets kapot dat een ander heeft. Iemand die een ander bewondert, maakt zichzelf klein om wat een ander is of heeft.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Als leren werkt…

We zijn een nieuw initiatief begonnen: ‘Als leren werkt…’

Dit ontstond. Gewoon. Al is het eigenlijk heel bijzonder dat we op die manier creëren. Net of we dit te doen hebben, Kees, mijn man en ik. We kwamen tot het besluit samen een lijn uit te zetten waarin samenkomt wat we allebei apart én in gezamenlijkheid te bieden hebben. En natuurlijk komt dan primair tot uitdrukking wie wij zelf als individu en als ‘samen’ zijn. Dat is weer een nieuwe dimensie aan onze weg(en) van groeien, ontwikkelen en leren.

Binnen no time was ons verlangen in een site (permanently under construction – je bent nooit uitgeleerd) vormgegeven. Niet teveel over nadenken maar eerst maar eens de creativiteit laten stromen. Dat was wat ik Kees zag doen. Bijzonder voor mij om op die manier in de spiegel te kijken. Hoe doe ik dit zelf, aan iets nieuws beginnen? Bij mij gaat het vooral over structuur aanbrengen, stappenplannen en todo lijsten maken, langere termijnvisie uitzetten… Dingen waar Kees acuut van leegloopt. Ik volg hem eerst eens op zijn creatieve weg en geniet van zijn vormkracht. Eens kijken waar we elkaar vinden, en waar niet.

We zetten een lijn uit. Zoals de titel aangeeft, gaat die over ‘leren’. Waarom leren? Omdat, zo denken wij te zien, eigenlijk alles over leren gaat. Het hele leven gaat over leren. Alles wat we meemaken, bewust voor gekozen of niet, heeft leer-elementen in zich en verrijkt, hoe dan ook. We labellen vervelende of nare ervaringen meestal niet als leren en zeker niet als verrijkend. Maar in essentie voegen we ons leven lang informatie, ervaring, bewustzijn toe. En waar toename is, zou je kunnen zeggen, vindt verrijking plaats.

Zo kun je ook de vragen die je hebt onderweg of dat wat je ervaart als probleem of obstakel in je leven, in het licht zien van leren. En dus van verrijking. Niet dat dat de ervaring van het moment direct aangenamer maakt. En sommige heftige, pijnlijke gebeurtenissen of fasen, vragen tijd om verwerkt te worden. En dan, als tijd (langzaam) wonden heelt, is er iets aan je leven toegevoegd. Je hebt bepaalde dingen geleerd. Bijvoorbeeld de kracht die je hebt om je vanuit een levensbedreigende ziekte terug te vechten naar het leven. Of de moed die je uit je tenen haalde toen je besloot je thuis te verlaten om je in een ander land of te settelen of bij een andere baas.

Ook het gebied waarin wij allebei werkzaam zijn, het begeleiden van mensen in hun (werkende) leven, kent allerlei vragen en vermeende problemen: loopbaanvragen, groeien in het leiding geven, wat wil ik nog meer in het leven, de balans tussen privé en werk, enzovoort. Ook hier gaat het altijd om de vraag: wat ben ik hier aan het leren? Waarom is dit zo verrijkend in mijn leven?

Dus in plaats van mee te denken vanuit de vraag- of probleemstelling van de mensen die ons benaderen, gaan we (eerst) samen met hen helder maken: “Wat is mijn leervraag eigenlijk?” “Wat zit er onder die vraag waar ik mee kwam en is wat ik nu aan het leren ben?”

Dat is de lijn waarlangs we gaan werken. We bieden online verhelderende vragen (gratis). En op grond van de antwoorden van iemand, gaan we in een verhelderend gesprek, samen vaststellen wat er op dat moment te leren valt, waar de tijd rijp voor is. En hoe dat het beste geleerd kan worden, met wie en waartoe. Dat proces van helder maken is wat je een adviesfase zou kunnen noemen. Daarmee is het leerproces al in gang gezet, zijn antwoorden deels al gevonden en is de motivatie hoog. Dat is weer een prachtig vertrekpunt om er coaching, een workshop, training of opleiding aan toe te voegen. Wij helpen in dat oerwoud, iets passends te vinden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized